این یادداشت  ها  در باره  روزنامه نگاری  بود  که  کار در تحریریه  و قلم  زدن  برایش  اوج بود  و زندگی  را هر روز  با قلم  اغاز  می کرد  و  هر روز  با قلم  به  پایان   می  برد  .

اینک  سکوت  کرده  است  سکوتی  حزن  انگیز  که با  فراموشی  ونسیان  درهم  امیخته  است  .

این یادداشت ها به  پایان  رسیده  همانگونه  که  عمر  ما به  پایان می رسد  و  روزی دیگر شروع   تازه ای  برای  نسل دیگر  خبرنگاران  و روزنامه نگاران  است  اما  این  نسل  از ان  نسل  گذشته  ان  جدا مانده اند  ...

این نسل  اسطوره ای  ندارد  و قهرمانی  را نیز...حرفهایی  را شنیده  است  حرفهایی  که  دیگرانی  می خواهند  ان را بشنود  و دیگرانی که  در این  حرفها  هدف ومنافع  خویش  را  دنبال می کنند .

نسل  امروز  خبرنگار  به  دلیل اینکه  اسطوره  وقهرمان  در کار نوشتن  ندارد  در روزنامه نگاری  به  دنبال  هویتی  که  نسل قبل  به  دنبال  ان بود  نیست  ...

بنویسیم  برای  اینکه  حضور داشته  باشیم  . بنویسیم  برای  مردم  و با زبان  مردم  ...هرگز  از راه مردم  جدا نشویم  ...

امروز نسل  کنونی  خبرنگارها  از این که  قهرمانی  در نوشتن  حضور  داشته  باشد  سودی  نمی  برد  .

روزنامه  ها از تاثیر گذاریشان  برجامعه باز مانده اند  و دیگر قلمی  نیست  که شور بیافریند  حرکت  ایجاد  کند و موج  سازی  کند  انگونه  که نسل  قندی ها  این  کار را می  کردند  .

نسل  امروز  بی  اسطوره  است   وخود  نمی تواند  اسطوره  شود  یا  اسطوره سازی  کند  ...

نسل  امروز  روزنامه نگار یا  خبرنگار  به  دنبال حقوق  ودستمزد   اخر ماه  است  و  نه  دنبال  جامعه  ا رمانی  ...

کدام  جامعه ارمانی  ؟ برای خبرنگار   امروزی  معنا ندارد  . زمانی  که  هزاران سایت  و پایگاه  خبری  است  و  هنگامی که  دهها کانال  برای کسب  خبر وجود  دارد  دیگر  کدام  تلاش  برای  نوشتن  لید  جذاب یا  تیتر  جذاب  ...

بر فرض  هم  که تیتر  جذاب  را نوشتی  چه  کسی  می خواند  ؟!

راستی  قندی  حق  دارد  سکوت  کند   .  او حق  دارد  دچار فراموشی  شود  زیرا دیگر اورا  ونسل  اورا  برنمی  تابند!

نزدیک به  دودهه  قبل  دوستی  که  به  ابدیت  پرواز  کرده  و روحش  شاد  با د  گفت  : دراین   عصر دیگر فیلسوفی  ظهور  نمی کند  و همچنین  روزنامه نگار قدر  و  با  ارزشی  ...

من  که  جوان بودم  از این  حرف  خوشم  نیامد  اما  سالها  پس  از ان  دانستم  که  در  این راه  سترگ  و دشوار  به اسانی  همه چیز فرو می ریز د  .

این  انسان  یعنی  این  انسان قرن  بیست  ویکمی  نه  به  دنبال ارمان  است  نه  به  دنبال  اخلاق   ونه به  دنبال  سخنان  حکیمانه  و  نه  هیچ چیز دیگر...

هر بامداد  در متروها و قطارهای زیرزمینی  تودر تو  و اتوبوسهای  شهری  و...هزاران  نفر به  راهی  می روند  وشباهنگام  ودر غروب  همان ها باز میگردند  ...

در این  راه  های  طولانی  اما  سریع  نه  قهرمانی  خلق  می شود  و نه  اسطوره  ای  ...روزنامه ها  از  عادی  ترین  مسائل می نویسند  . رسانه های   تصویری  ماهواره ها  و  دنیای  الکترونیکی  مجازی  ... انگار  مغزها  رامی جوند  ...

خبرنگاران  مسخ شده  در تحریریه  های  روزنامه ها  امواج  خبر را  که  بر سر انان باریدن  می گیرد  می بلعند  و ان  را  - بسیار غم انگیز  و  مشمئز کننده است  -  بالا می اورند  !!

دیگر امثال  قندی به  چه  درد  می خورند  که  بگویند  تیتر را باید  اینگونه  بنویسی  یا  لید  را  اینگونه  قلمی  کنی  سبک  هرم  وارونه  اینگونه  باید  به  نگارش  دراوری  ...یادت  باشد  سترگ  ترین  کار روزنامه نگاری  گزارش  نویسی  است  و...

راستی  دیگر  نسل قندی  ها به  چه کار می ایند  ؟

از  گذرگاه  برفی یک  خیابان  می گذرم  پایم  لیز می خورد  نزدیک  است  زمین  بخورم  دو  دختر جوان  با  روی  خندان  به  من  می نگرند انگار  منتظر  بودند  که  من  لیز بخورم   تا بخندند  ...

کمی  جلوتر مرد  میانسالی  ناگهان روی  برف های  اب شده  لیز  می خورد  دو  دختر جوان  با  همان روی  خندانشان  واقعا  می خندند  و  ...

کلاغ سیاهی  کنار انبوه  زباله ای  نشسته  است  و زباله  ها را می بلعد  و  قار قار می  کند  ...

اینبار  تو  خنده ات  می گیرد  پوزخندی  براین  زندگی  ...

می توانم  در حسرت  روزهایی  باشم  که  دیگر  تکرار نمی شوند . روزهای  روزنامه  روزهای  دانشکده  علوم  ارتباطات  اجتماعی  که  ساختمان  امروز ان بسیار کهنه  وفرسوده است  . همانگونه  که  دانشجویان  سالهای  دور  ان دیگر  قدیمی شده  اند  اما قطعا نباید  فرسوده  باشند  .

حسرت  روزهایی  که  دیگر  تکرار نمی شوند  .  نوستالژی  اندوهبار  نوشتن  در باره  در ودیوارهای  کهنه  ادم  های  فراموش  شده  کلاسی  که  از یاد  رفته  است  .  ادم هایی  که  پیر شده  اند  انانی  که مرده  اند  ...

از  اندوه  لحظه  های  از دست  رفته   سرشار هستم   . از اندوه  انانی  که  فراموش  شده  اند  انانی  که  مرده اند  و  انکه  فراموش  کرده  است  ...

زندگی  دیگر  تکرار  نمی شود  . زندگی  برای  من  ودیگران فقط  یکبار  هست   . عمری  که  از دست  رفته  است  و  ...

می توانم  به  صحنه  نمایش  زندگی  خود  و  دیگران  نگاه  کنم  صحنه  ای  که  پر از  کار  و تلاش  پر  از پایمردی  و پر  از حادثه   است  ...

در این رویداد  کسانی  امده  اند  و کسانی  رفته  اند  و  انچه  که  برجای  مانده  رد پای قلم  است  . قلمی  که  دیگر نمی نویسد  و قلمی  که  فراموش  کرده  چقدر  دردناک  است  ...

حسرت  روزهایی  را  دارم  که  گذشته  اند  و  نوستالژی  این  ساعت  کهنه  مرا می ازارد   . ساعتی  که  روی چهار  متوقف  مانده  است  . شاید  این  ساعت  مرگ  منست  و  ساعتی  است  که  باید  بروم  ...

هنوز حسرت  این  را  دارم  که  بسیاری  از  حرفها  را  ننوشته  ام  بسیاری  از قصه  ها  و  بسیاری  از واقعیت  های  تلخ  وشیرین  زندگی  مردمان  را  ...

هنوز  حسرت  این  را دارم  که  دانشکده ای  باشد   وکلاسی   استادی  و  دانشجویی  و  همکلاسی  که  همه  چیز  از دست  رفته  است  ...

هر  گاه  قلم  می  چرخد  زندگی   انگار  از سر گرفته  می شود  و صدای  ابشار ملایم  کوهساران  می  اید  ...

زمان  گذشت   و  ساعت  چهار بار نواخت  ... در کوچه   باد  می اید  ...

از کوچه  های  تو در تو  منطقه  ای  در شمال شهر  تهران می گذرم   . کوچه  هایی  که  یک  روز  کوچه  باغ بودند  .

  گربه  ای  با  توله اش  با  چشم  های  معصوم  سبز به  من  می  نگرد  . پرنده ای  بر اسفالت  سرد  دانه ای را که  نریخته  می چیند  . از  کوچه  می  گذرم  و از مسیر  یک  رودخانه  که  اب  را  به  سرشاری   ابشاری  پرجو ش  وخروش  می دواند  . صدای  اب  چه  زیباست  ...اندکی  پایین  تر فلش  راهنمای  شهرداری  منطقه  بازهم  مرا به  گذشته  های دور می برد  ...

سه  راه ضرابخانه  خیابان  کتابی سابق  و دانشکده ... هیاهوی  دانشجویانی  که  کتاب  به  دست  می گذرند  ...

صدای  استادی  که پرطنین  و شمرده  از اصول  گزارش نویسی  سخن  می گوید  ...

حسین  قندی  با  چهره  جوان  انتهای  کلاس  نشسته  است  و لبخند می زند  ...

زمان  می گذرد   دیگر حسین  قندی  پیرشده  خودش  استاد  است  نمی توانم  او را در قالب  یک  استاد  تصور  کنم  ...

زمان  گذشت و ساعت  چهار بار  نواخت  ...در کوچه  باد  می  اید  ...

حالا  فراموش  می  کند  و زندگی  جریان  دارد  ...

ساختمان فرسوده  دانشکده  و  هیاهوی  جوانانی  که  کتاب  به  دست  وارد می شوند   ... باردیگر  زندگی   جریان  می  یابد   . هنوز صدای  جریان  اب  در گوشهایم  است  . در تاریکی  روشن  هوا  از کوچه ها  و خیابانها  می گذرم  از سه  راه ضرابخانه  دور  می شوم   ...

زمان  گذشت و  ساعت  چهار بار  نواخت  ... شاید  در وقتی  دیگر  ...

زمانی که  از کاشانه  به  درامدم  و این  نشریه  تعطیل شد  هنوز کیهان  هوایی  وجود داشت و گاه  بیگاه  قندی را  در راهروهای  کیهان  می دیدم  . همیشه  همان نگاه حق به  جانب را داشت  و ان  لبخند  وخنده  معروف  ...

می دانستم  که  دیگر کیهان  هوایی  برایش  جاذبه ای ندارد  و اینکه   او  برایش  از تمامی جان  مایه  گذاشته و دیگرانی  امده اند  واین  نشریه  رابه  ثمن  بخس  گرفته اند  و  حتی سودای  تعطیل  شدن  او را دارند  !برای  قندی  که سهل  است  برای من  که  در روزنامه یومیه  بودم  گران  تمام  می شد  ...

و یکروز قندی  از کیهان  هوایی رفت  و من فکر کردم  که این نشریه  دیگر تمام شده است  ! و اینگونه  هم بود  ...

دیگر قندی  را ندیدم  اما  همیشه  می شنیدم  که  او  مدیر اجرایی  و معاون سردبیر  و  در حقیقت  سردبیر  یک یک   روزنامه  هایی  است  که  اجازه انتشار می گیرند و  یا درحال  انتشار  هستند  .می دانستم  که  او  در دانشگاه  علامه  طباطبایی  - دانشکده  علوم  ارتباطات  سابق  - است و مشغول درس  دادن  وتربیت  روزنامه نگار  ...

او  روزنامه های مهجوری  را  که  خواننده  نداشت  با  تیترها  و  خبرهای  جذابش  جلب  می کرد  روزنامه  هایی  که  دیگر منتشر نمی شوند  و  روزنامه  اخبار  جزو  بارزترین  انها  بود  و در حقیقت   دو تیتری  در این  روزنامه  زمینه ای  برای  عرصه  یافت  ...

من  نمی  دانم  اینکه  تیتر  "علی  حاتمی  کلید مرگ را زد " که  به  عنوان  بهترین  تیتر در یکی  از جشنواره های  مطبوعات  انتخاب شد  چندمین  تیتر  حسین  قندی  بود  اما  این  را  می دانم  که  بارزترین  کار قندی  بهمراه  مسعود شهامی  پور   همکلاسی  دیگر  سابق  من  در روزنامه  جامعه بود  . 

روزنامه جامعه  که  همزمان  در دوره ا صلاحات  به  انتشار درامد  بهترین  روزنامه  دهه  70 بود  که  بار دیگر کسانی  را که  از روزنامه  و روزنامه  نگار بریده  بودند با  روزنامه  اشتی  داد  ...

جامعه  توانست  بخش  وسیعی  از  مردمی  را  که  دیگر برایش  روزنامه  جذابتیی  نداشت  به  کنار دکه  های  مملو  از  روزنامه خوانان بکشاند  .

جامعه  عرصه  خلاقیت  بود  برای  ادم  هایی  که  حرفی  برای گفتن  داشتند و  می توانستند  بنویسند  .  ا ینجا  دیگر  جایی   نبود  که روزنامه  دکه  ای برای  مطرح شدن  ادم  هایی باشد  که  روزنامه و روزنامه نگار  نه تنها  برایشان  مطرح نیست بلکه از این  طریق  می خواهند  پرش کنند  پرش  به  سوی  قدرت  و ...

اما  جامعه  روزنامه ای  که  هم  می توانست  مقاله  ای  از چپ ترین  ادم ها   تا راست  ترین  انها را بگذارد  و کار ژورنالیستی  یعنی  این  ...

 ادامه  دارد 

روزنامه نگاران  پیشرو  ترین  ادم  های  این  جامعه اند  بهمین دلیل  همواره  تنها  می مانند  در  بحرانی  ترین  دوران  عمرشان   مردم  حرفهای  انان  را نمی فهمند  و گاه  طرد شان  می کنند وگاهی ا ز انان  قهرمان می سازند و گاه  به  دست خود  این  قهرمانان  را به  زمین  می زنند  ومی شکنند  . هیچکس  در این  جامعه  نمی داند  که تیتر  مشهور "شاه  رفت  " از ان روزنامه نگاری  بود  که  دیگر  در میان  ما نیست  و 

اری  رحمان  هاتفی  که  چه  پرشور  وسرسختانه  در   ماه های  پرشور  انقلاب  تقریبا  از  خرداد سال  57  تا   اردیبهشت  سال 58 سردبیر روزنامه  کیهان  بود  و  اینک  سالها  ست  که  از این  جهان  رفته  است  و هیچ  نامی  از او نیست  و  اینک  حسین  قندی  با ذهنی  که  فراموش  کرده  است  در گوشه  خانه  نشسته  است و چرا باید  فراموش  کند  زیرا  جامعه  اش  فراموش  کرده  است که  او  چه  هزینه ای  پرداخته  است  برای اینکه  روح ازادی در جامعه   برقرار بماند   روزنامه  نفس   بکشد  و حرفی برای گفتن  داشته باشد  اما  دیگر روزنامه به  سختی  نفس  می کشد  و  ...

برای  من  دیگر  روزنامه ای  نیست  برای  منی  که  سالها  خود  در روزنامه  بوده ام  وعلی  اکبر قاضی  زاده  همکار بسیار خوب و ارزشمند  من  رودرو   با  من  می  گوید  : دیگر روزنامه  برای  امثال شما حرفی  برای  گفتن  ندارد :

من    یادم  می  اید  که  هزاران  حرف  برای  روزنامه  داشتم   و  صدها  هزار نفر مخاطب  من  بودند  و همانگونه  که حسین  قندی  بود  و  برای   روزنامه شب  و روز  نمی شناخت  و اکنون  نسل  مرا  چگونه  تحقیر کرده  اند  و چگونه  از بازار کار روزنامه  رانده  اند  واینک  با نسل  جدید  هم  همین  کار را  می کنند  و ...

نسل  من  دیگر خانه  نشین  شده  است  درحالی که بغضی  در گلویش  مانده  است و  این  بغض در گلوی  حسین  قندی  ارامش    فکری  او را  گرفته  و   اورا  به  دست  فراموشی  سپرده  و  من  هنوز باور  نمی کنم  که  او  اینگونه  باشد  او که  در بسیاری  از روزنامه  ها   غوغا  می کرد  و او  را استاد  مسلم  تیتر زنی  بعد  از انقلاب  می دانستند  او که روزنامه  های  ابرار  اخبار  و  ...از نو  احیائ کرد  .  او  که  در روزنامه  جامعه  کولاک  کرد بهمراه  همکلاسی دیگر  من  مسعود شهامی پور  ...او  که  برای کار  سراز پا  نمی شناخت  .

و  هرگز  یادم  نمی رود  در همان  ماهنامه  کاشانه  در دهه  60 که  ماهنامه  را  بعد  از تنظیم  و  نوشتن  و ویراستاری  به  ماکت  بندی  وصفحه  ارایی  به  وزارت  فرهنگ  وارشاد  اسلامی  می رفت  تا  مجوز  انتشار بگیرد  و  او  چه  پیگیری  در این  مورد  داشت  و ...

یکروز  به  من گفت  : نمی خواهد  برای  کاشانه  گزارش  بنویسی  !

- چرا  ؟

- برای  اینکه  ناشرش  نمی  تواند  هزینه  های  این نشریه  را  تامین  کند  .

من  افسوس   خوردم  برای  نشریه  ای  که  تعطیل  می  ماند  و  برای  یک  کار فرهنگی  که  معوق  می شد  و  این  ماجرا برای من در سالهای دیگر  بسیار تکرار شد  وقطعا  برای  حسین  قندی  ابعاد بسیار  وسیع  تری  داشت  ...

یکروز  بسیار دور  در اوایل  دهه  60  دیدم  که شادمان  بهمراه  دیگر همکلاسی  من  می رود  ....

گفتم  :کجا 

گفت  دانشکده 

 گفتم  :کدام  دانشکده

گفتم  : همان  دانشکده  علوم  ارتباطات  اجتماعی سابق   خودمان 

- عجب  برای  چه ؟

- برای  تدریس 

چه  نشاطی  از چشم  هایش  می بارید  :- مرا  دعوت  کرده اند  که تدریس  کنم 

-  در  خبرنویسی  و  مدیریت  وویراستاری  اخبار

-  چه  خوب  !

-  و  همکلاسی دیگرمان  می رفت  که  گزارش  نویسی  را  تدریس  کند  و ...

و  چه  شاگردانی  تربیت  کرد  که  هرکدام  خبره   کار شدند  و ...

و  یکروز  که  از کیهان  هوایی  می رفت  با نمی  در چشم  هایش  ...من   دانستم  رنجی  را  که  او  از عنفوان  جوانی  برای  این نشریه  کشید  هرگز  پاس  نداشتند  و اصلا  این  نشریه  بعد  از حسین  قندی  تعطیل  شد  و ...

و این  جامعه  چگونه  نخبگانش  را  به ویژه  در حیطه  کار روزنامه نگاری به  مسلخ  می برد  به  مسلخ  بی  اعتنایی  ها  طرد  کردنها   قدر ندانستن  ها  و ...

و  این  داستان  همچنان  ادامه  دارد  ...

حسین  قندی  گفت  : می خواهم  این  ماهنامه  کاشانه  را  که  سردبیری   ان را برعهده  دارم  به  بهترین شکل  دربیاورم  و از تو گزارشهای  انتقادی می خواهم  ...

من  گفتم  : اگر گزارش  انتقادی  ننویسم  که  کارمن  معنی ندارد ..

حسین  قندی  خندید  وگفت  :ببینم  چه می کنی  !

و داستان  گزارش  در مجله شروع شد  و پیش  از  اینها  در پی  نوشتن  گزارشهای  انتقادی  در  روزنامه  بود م  از سال 56  و با گزارش  کشتارگاه  تهران  در منطقه  نازی ا باد  که هم  اکنون     فرهنگسرای بهمن  است   که  از  اوایل  دهه 60  کشتارگاه به  فرهنگسرا   تبدیل  شد  و ... چه کار جالبی  !

حسین  قندی گفت : به سبک  کیهان و اطلاعات  ننویسی  !!

یکروز  قندی  به  من گفت  که مراحل  بوروکراتیک  رسیدگی   وترخیص   یک  کالای  وارداتی  در گمرک   فرودگاه  مهراباد  تهران  گزارش  جالبی  می شود   که  خودم  و عکاس  مجله  و  یک  نفر دیگر  هم  می اییم  .

فکر کردم   عجب   گروهی !

 در ان زمان  در روزنامه  گزارش  هایی  می نوشتم  که  فقط  سه  روز  برای  نوشتن  ان  فرصت  بود  . گزارش  های  اجتماعی که  گاهی  با  تلخی  انتقادی  درهم می امیخت  و  دهها  و یا  گاهی  هم صدها  نظر  ونقد  را دربین  مخاطبان  بر می انگیخت  ...

ان  زمان  فقط  روزنامه  های کیهان و اطلاعات  بودند  که  بسیار در بین  مردم  اثرگذار بوده  و به  دلیل  نبود  رسانه های  جدید  و  نبود  اینترنت  و... روزنامه  ملاک  قضاوت  مرد م  در باره  اخبار و رویدادها بود  و از اینر و  بود  که بخش  گزارش  روزنامه  خوانندگان بسیاری  داشت  و حتی یکی  از سردبیران  وقت  کیهان  در ان زمان - اغاز و  اوایل  دهه  60  می گفت :شناسنامه  روزنامه  کیهان  گزارش  های صفحه 5 ان هست  .

ان  روز صبح  خیلی  زود  با  گروهی  که  قرار بود  برای  تهیه  گزارش  بروند  به  فرودگاه  مهر اباد  تهران بخش  ترخیص  گمرک  رفتیم 

در  هر گوشه  از  بخش  های  مربوط به  ترخیص کالا  در گمرک  کاغذ بازی  های  بسیاری  دیدیم  که  حکایت  از بوروکراسی  عجیب  سیستم  های  اداری  در  ایران  داشت   که  هنوز هم  این  بوروکراسی  به  نحو  فزاینده ای  وجود دارد.

در هر قسمت  عکاس  متبحری  که با  ما بود  عکسها  وتصاویر مربوطه  را گرفت  که  خود   عکسها با  مطالبی  که  من  نوشتم  همخوانی  داشت  یعنی   یک  گزارش  مصور  در کنار یک  گزارش  توصیفی  - اجتما عی !

اما از نظر قندی  این  گزارش   درحقیقت  گزارش  اصلی  ماهنامه  کاشانه   نبود  و باید  سوژه  های  دیگری  را  دنبال  می کردیم  و ...

سوژه  دیگر شایعه  بود    موضوعی  بسیار  جذاب  که  دران زمان  کارکرد  بسیار زیادی  داشت . دوران  دوران  جنگ  بود  و  شایعات بسیاری  در جامعه نشر می یافت  ...

امکانات  زیاد  برای  کسب  اطلاعات  نبود  نه  اینترنت  و نه  ماهواره  و نه  ...لذا  روزنامه  ها  مهمترین  منابع  وبهترین  اطلاع  رسان  بودند   و  در  چنین  شرایطی  ممکن  بود  که  بسیاری  از شایعات  شکل  بگیرد 

گزارش  شایعه  که  تهیه  شد  اطلاعات  در خور توجهی  به  دست   امد  که  از همه  جالب تر تیتر ان  بود  که  قندی  ان  را نوشته  بود  . روزنامه  نگاری  با سلاح  تیتر نویسی !

تیتر  این گزارش  این بود  شایعه  با سرعت  800 کیلومتر در ساعت  حرکت  می کند  !  

ماهنامه  کاشانه  نشریه  ای  با  گرایش  های  اجتماعی  - خانوادگی  بود  که  مخاطبان  خاص  خود را  داشت   و  دران زمان که  هیچ  امکانات  اطلاع رسانی دیگر  نظیر  اینترنت  ماهواره  و ... وجود نداشت  موردتوجه   تعداد  کثیری  از مخاطبان بود  ...

حسین  قندی  این  نشریه  را  مانند  دختر خودش  که  در ان  زمان بسیار خردسال  بود  دوست  داشت  . این  شیوه  همه  روزنامه نگاران  است  که  نشریه  را جزیی  و گاهی  همه  وجود  خود  بدانند  .

  او  با  نام بی  تا    در این  نشریه   یادداشت  های  توصیفی  می  نوشت  با  قلمی  که  دکتر صدر الدین  الهی  استاد بی بدیل  روزنامه نگاری - استاد ما - همواره به  ان بالنده  بود  !

این  قلم  توانا  به  او  کمک  کرد  که  توانایی  های  بسیارش  را  هم در  مدیریت  وویراستاری  اخبار  به  نحو  موثر  به  کار بگیرد .

ماهنامه کاشانه  علاقه  او  در بعداز ظهرها  بعد  از فراغت  از  کار  روزنامه  بود  و...

ادامه  دارد 

دهه  60  دهه  توفانی  کشور ما  بود  دران  دوران  اگر  در  روزنامه  بودی  یا باید خبرنگاری- البته  مرد  -  بودی  که  به  جبهه ها  می رفتی  یا  اگر در   تهران   و در تحریریه  روزنامه  گزارش  نویس   بودی  تمامی  گزارشهای  پشت  جبهه  را  پوشش  می  دادی  . نوشتن  گزارش  در مورد اوارگان  جنگ  تحمیلی   اردوگاههای  این  اوارگان   جنگ  شهرها  و  موشک باران  بسیاری  از نقاط  ایران   تهیه  گزارش  از جانبازان  جنگ  خانواده های شهدا  و...دوران  عجیبی  بود که  حتی  نسل  جوان  نمی تواند  انرا  بر ذهن خویش  به  تصور بکشد  ...

جنگ  بود  و هزاران مساله  در شهرها  و... تحریریه  روزنامه  یکپارچه  اتش  و...همان موقع  حسین  قندی  در کیهان  هوایی  بود  و...

بعداز فترتی  که  بعد از تعطیلی  بسیاری  از روزنامه ها  ونشریات  در سالهای  59 و58  پیش  امده بود  اندک  اندک  نشریات  اجتماعی  شکل  می گرفتند  . در میان  این  نشریه  دو  نشریه  ازهمه بارزتر  بودند  که  هردوی  انها  نیز  تعطیل شدند  و یا  به محاق  توقیف  کشانده شدند  ادینه  ودنیای  سخن  ...

اما  دراین  میان  نشریه  دیگری  یا به  عبارت  بهتر ماهنامه  دیگری  منتشر می شد  که  سردبیری  ان  را  حسین  قندی برعهده  داشت  ...

یکروز  بار دیگر  زنگ  تلفن  به صدا  درامد : قندی  هستم  و  ...

با خود گفتم  دوباره  چه  نقشه  ای  برای  چه  نشریه ای  در سر دارد  ...

گفت  : وقت  داری  برای  یک  ماهنامه  گزارش  تهیه  کنی  فقط  ماهی  یکبار  !

فکر  کردم  انقدر  گزارشهای  طولانی  در باره  مسائل  مختلف  جنگ  پشت جبهه  مسائل اقتصادی  فرهنگی   اجتماعی و ... نوشته  ام  که شاید  این  یک  زنگ  تفریح  باشد  اما  کار کردن  با  قندی  هیچوقت  زنگ  تفریح  برنمی تافت  !

این  را می دانستم  اما  انبوه  موضوعاتی  در باره گزارش  روزنامه  که  مرا  گویی  دنبال می کردند  و  فکر کردن  همه  روزه  در باره  اینکه  گزارش  صفحه 5 روزنامه کیهان  با  انهم  دوندگی   در اصطلاح  کار تحقیقی و انجام مصاحبه  های  مختلف  و رفتن  به  گوشه  وکنار شهر و ...یک  مجال  می خواست  وشاید  این مجال به دست  امده بود  اما  نه  ...

امروز  که  یاد  ان  روزهای  دور را زنده می  کنم  به  فکر  می روم  عجب  انرژی  وجود داشت  که  همه  روزه  ویا  لااقل   هر دو- سه  روز یکبار  گزارشهای  طولانی  برای  ان صفحه  5 کذایی    و به  قول ان  همکار قدیمی  ان  دهان گشاد  ان صفحه  بنویسم  و  بعد  به  خانه  بروم  و یا  منتظر  بمباران  هوایی  باشم  و یا  گوش  بزنگ  یک  خبر  و گزارش  مهم  از یک  حادثه  و  ... دوباره  روز از نو  و روزی  نو  ...

هی  بنویس  وبنویس  که به قول انتوان  چخوف  نویسنده  محبوب  من  خطاب  به   برادرش  انقدر بنویس  که انگشتت  بشکند !

حال که  اینهمه سال گذشته   و به  تورق  ان  روزنامه  می پردازم  از اینکه  گزارشهای صفحه  5 روزنامه  کیهان  هنوز  هم  از بختک  ! سبک  من   البته  کاریکاتور سبک  من  ! خودشان را رها نکرده  اند  تعجب  می کنم  . دلم  می خواهد  یک  نفر بیاید  و  کاری  کارستان  در این صفحه 5  - گزارش  روز  - روزنامه  انجام  بدهد  و سایه  تیره وتار وکدر  مرا  بعد  از سالها  از این صفحه  بردارد ! 

حسین  قندی   گفت  :برای  تو  که  کاری  ندارد  ماهی  یک  گزارش  بنویسی 

فکر کردم  انگار خم رنگ  ریزی  است  که  فکرت  را قالبی  در این خم بیندازی  و از ان یک  گزارش  ناب  برداشت  کنی  !

قبول  کردم  اما می دانستم  که  حسین  قندی  نظیر  ان  همکلاسی  دیگر در روزنامه  !  که  دبیر سرویس  گزارش  بود  انتقاد  خواهد  کرد  .  زیرا همه  ان  36  نفر  دانشجویان  دانشکده  روزنامه  نگاری  یاد  گرفته بود  که  انتقاد  کنند  ! و  این  وجه مشترک  همه  شان  بود  حالا  یک  عده  ضعیف  تر و گروه دیگر قوی تر  ...

نخستین  گزارش  را  که  برای  ان  ماهنامه  نوشتم  حسین  قندی   انتقادش  شروع شد  : به سبک  گزارشهای  کیهان - اطلاعات  است  ...

خوش  بحال  من  که  نمی توانستم  از ان سبک   که  امروز  موریانه  خورده  اما دران  زمان  هنوز تازگی  داشت  خود  را رها  کنم  ...

ادامه  دارد  -  مینو بدیعی 

روزنامه  حسی  از رویش  می دهد  انگار   دهها   برابر  زندگی  می کنی   انگار  دهها برابر  بزرگ  می شوی  و  انگار  دهها  برابر  توان  روییدن  می یابی  ...

روزنامه  جایی  برای  قد کشیدن  توست  جایی  برای  ماندگاری  وجایی برای  دوست  داشتن  و جایی  برای  ریشه  دواندن و ...حسین  قندی  اینگونه بود  .

جوان  سرکشی  که  در اغاز  دهه  بیست  عمرش  به  روزنامه  پیوست  و  انقدر ماندگار شد  که ریشه  دواند  و رویید ...

یکروز  که  از دانشکده  رفته بودم یعنی  ان  روزهای  پرشر وشور  تمام شده بود  و  روزهای  درس  خواندن  در رشته  روزنامه  نگاری  ...روزهای  کار   و تلاش  و...  ناخوداگاه  به  جایی  برای  کار رفته  بودم  که  خود  نمی خواستم  و  اجباری  دران  بود  و  یکروز  حسین  قندی  که  در کیهان  هوایی  بود  با  من  تلفنی  تماس  گرفت  و گفت  :  چرا به  روزنامه  نمی ایی  ؟  دکتر الهی  که  قلمت  را  تایید  کرده  است  !

یادم  امد  دکتر الهی  به  من  گفته  بود  : که  رگه  های شیرینی  از  قصه  نویسی  در قلمت  وجود  دارد  اما  خبرنگار  خوبی  نخواهی شد  !

حسین  قندی  گفت : الان  خیلی  از بچه  ها  در روزنامه  هستند  !

و من یاد ان  36  نفر با  استعداد  افتادم  که   بیشترشان  در اغاز دهه  بیست  زندگیشان شگفتی  اور بودند 

 من  و دوستم  در  یک  اداره  کار می  کردیم  و تقریبا  هر دو بیکار بودیم  !

هر دو  در یک شهر ستان  بودیم  و  دوستم  می خواست  ازدواج  کند  و ...

 به  حسین  قندی گفتم  : به  روزنامه  می ایم 

او  واقعا  بسیار پیگیر  بود  و  انگار  رگه  های  استادی  روزنامه نگاری  در  همان   دهه بیست  زندگیش   در  او  تبلور داشت  ...

یاد  می گرفت  ویاد  می د اد  و ...

باز به  یاد  اوردم  که  امیر طاهر ی   بسیار  از گزارشهایی  که  من  نوشته  بودم  ایراد  گرفته  بود  و گفته  بود : باید  خیلی  سخت  کار کنی   و گرنه  ...

حسین  قندی  گفت  : دکتر سمسار رفته  و الان   امیر طاهری سردبیر است  !

یاد  قیافه  امیر طاهری  افتادم که در اتاقک  شیشه ای خود  همیشه  نشسته  بود  وپیوسته  می نوشت  ...

در همان  سالها  که  اثار  گابریل گارسیا   مارکز  را   می خواندم از اینکه  پیوسته  می نوشت  سخن  می گفت   و  ...

من  بر این  باور بودم  که یک   روزنامه نگار  همیشه  باید  در حال  نوشتن  باشد   این  را  دکتر  الهی  نیز گفته  بود  ...

از حسین  قندی   پرسیدم :امیر  طاهری  همچنان  بختک  روزنامه  است  ؟

قاه  قاه  خندید   همان خنده  های کشدار  و  خاص  خود  ...

و  یکروز  به  روزنامه  رفتم  و اولین  کسی  را  که  در دم در  تحریریه  روزنامه  بعد از پل  هوایی  بین  دوساختمان  روزنامه  دیدم  حسین  قندی بود  !

حسین  قندی  با  لحنی  طعنه  امیزی  گفت  : بالاخره  امدی  ببینم  چه  می کنی ؟

دردلم   گفتم  : تو چه  می کنی ؟

و  حسین  قندی  را دیدم  که  همه  کاره  کیهان  هوایی  است  و ...

 ادامه  دارد  -  مینو  بدیعی 

هیچ وقت  اینگونه  نبوده ا م  در طول این سالها  که بیماری  یا  حتی  خبر درگذشت  همکاری  قدیمی  را می شنیدم  .

هیچ وقت  اینگونه  نبوده  ام  اینگونه  دلشکسته  وغمزده  به  خاطر یک  همکلاسی  قدیمی  و یک  همکار که  بیماری  وحشتناکی  به  سراغش  امده  است  ...

هیچ وقت اینگونه  نبوده ام  . از پشت  شیشه این  اتاق  که محل کارم  است  و در برابر  ساختمانی  زمخت و اندکی  دورتر  کوهساران  به  برف  نشسته  البرز  با  خاطراتی  از  دوردستهای  عمرم  ...

چرا اینگونه باید  باشد  . ادم  ها  می ایند  ومی روند  . با  همه سختی  ها و دشواری های  زندگی   می زیند  . کار می کنند   تلاش  می  کنند  خون  دل  می خورند  و ...

یکی  از ان  روزهای دور  در دانشکده  ای  که  ساختمان  قدیمی و کهنه  ان  همه  نوستالژی  های  مرا  بیدار می کند  در سالها   قبل  ...

دریک  کلاس  که 36  دانشجو  داشت  که فقط 6  نفر   انها  دختر بودند  با پسرانی  بسیار شلوغ  و  با  استعدادهای  عجیب  وغریب  ...

سالها  قبل  در دانشکده ای  که  بوی  نوستالژی  کهنه ای  را  در من  بیدار می  کند  استعداد های  شگفت روزنامه  نگاری  بودند  که  اینک  همه  انها  انگار مثل  من حسرت  جوانی  دارند  ...

سالها قبل  36 دانشجو  در یک  کلاس  که  حسین  قندی  هم بود  . جوانی  که بیش  از  انها  هیاهوگر  و پرسر وصدا  بود  که  هرگز تصور نمی کردی  روزی  به  یکی از استادان  طراز اول روزنامه نگاری  دراین کشور  و به  یک  روزنامه نگار بسیار برجسته  تبدیل شود .

ظاهری ارام  نداشت  و  شلوغی  و هیاهوی  او  واقعا  در بین  ان  جمع  تقریبا  یگانه اش  کرده  بود  و...

من  می اندیشیدم  که  او  جوان سرکشی  است  که  تحت  هیچ   چارچوبی  قرار نمی گیرد  و  این سرکشی  او را  به  ناکجا اباد  می کشاند  اما  این تصور هیجده سالگی  من  بود  و  یکروز در نوزده سالگی  ...

گفت  : من  درکیهان  هوایی  کار می کنم ...

دران سالهای  دور  کیهان  برای  ما  ونسل  ما  تابوی  روزنامه  نگاری بود  . تابویی  که  نام  بزرگانی  همچون  دکتر صدرالدین  الهی  دکتر سمسار   فریدون  گیلانی   رحمان هاتفی   امیر طاهری  محمد بلوری  و... درکنارش  نام های  تکان  دهنده ای  همچون  خسرو  گلسرخی  و  ... را   تداعی  می  کرد  ...

کیهان  تابو  بود  و کیهان  هوایی  نشریه  ای  کاملا غیر قابل دسترس  ...

با  حیرت  به  او  نگریستم  باور نمی کردم  اخر  فکر  می  کردم  که  در نوزده سالگی  من  و   در شاید  بیست  دو  و یا بیست سالگی  او   کیهان  سدی نیست  که  به  اسانی  شکسته  شود  .

با  دیدن  حیرت  من  قاه  قاه  خندید  با هوش  سرشارش  فهمیده بود  که چه فکر می کنم  ...

به  من گفت : یکروز  به   کیهان  بیا  و ببین  که  من  چه مسوولیتی  دارم  !

ان  را  به  حساب   مبالغه  امیزی  های  جوانانه اش  گذاشتم  و درست  در مرز  نوزده سالگی  تا بیست  سالگی  ...

همه  ما  یعنی  همه  ان 36 نفر به  کیهان  رفتیم و  مهمان  دکتر مصباح زاده بودیم  زیرا  دکتر الهی  استعدادهای  نابی  را  در این 36 نفر کشف  کرده  بود  که باید  این استعداد ها  حتما  از طریق  دانشکده  روزنامه نگاری به  کیهان  معرفی  می شدند  و ...

در ان  هیاهو وازدحامی که  36 دانشجوی  شلوغ  برپا کرده بودند  چهره ارام  وخیلی خشک  حسین  قندی بسیار عجیب  بود ...

همه  ان  36 نفر به  امیر طاهری  که  معاون سردبیر  کیهان  انگلیسی  بود  و هنوز به  عنوان سردبیر روزنامه  کیهان  معرفی نشده بود  معرفی شدند .

امیر طاهری  اعجوبه   روزنامه نگاری  بود  و از دید  من  در سن  بیست سالگی - که  پشت   ماشین  تحریر  لکنته  اش  !! که  مال عهد بوق  بود  که البته  در ان زمان به جز ان  نوع  ماشین  تحریر دیگری در کل  جهان ! وجود نداشت - می نشست  و به  زبان  انگلیسی  بر روی  همان ماشین  تحریر  مقاله   می نوشت   . کاری که  از خبره  ترین  روزنامه نگاران فعلی  نه  تنها بر نمی اید بلکه  به سختی   قادر هستند مقاله ای  را به  زبان  فارسی  بر روی  کامپیوترهای بسیار  راحت  امروزی  بنویسند  ! 

امیرطاهری  ما  را به  چند گروه  تقسیم  کرد  و  هرکدام از این  گروهها را  به  گوشه  ای  از این کشور پهناور  فرستاد  که  برایش  گزارش  بنویسم  و  او  دریابد  که  همه  افتخار  دکتر الهی  استاد  روزنامه نگاری  که دانشجویانش  بسیار فوق  العاده  هستند  به  منصه  ظهور  برسد  .

دراین  جمع  ها  خبری  از حسین  قندی نبود  ! زیرا او  همانگونه  که خود گفته  بود  در کیهان  هوایی  کار می کرد  و  نه  در مسوولیت  یک  خبرنگار ساده  در مسوولیت  یک  معاون سردبیر  و ...عجب  ...

                                   مینو  بدیعی 

 ادامه  دارد