خبر بسیار تلخ  ودردناک  بود  .در بحنورد  مرکز  استان  باران  بارید  و ناگاه  سیلاب  باران  تمامی شهر  معابر  وجویها را در برگرفت  و  ناگاه  سیلابی  هرچند  کوچک  در شهر روان شد  و ...

همه  سعی  کردند  که  از خانه ها  خارج نشوند  اما  کودکی  خودسرانه از خانه  خارج شد  و  به  قعر اب های  جوی ها  فرو رفت  و  مادرش  به  دنبال  او   وهردو  انها در  جوی های  اب  گرفته  شهر نسبتا بزرگ  ومرکز استان  غرق  شدند  .

این  خبر تلخ  ودردناک  به  دست  هزاران شهروند  روزنامه نگار افتاد  که بدون اینکه  با مرکز  خاص رسانه ای  در ارتباط باشند  به  یکدیگر اطلاع رسانی  کردند  و بسیار زودتر از سایت ها  خبرگزاری ها  و روزنامه های  رسمی  و ... بسیار پیشتاز تر از رادیو  وتلویزیون  که  اصلا  برای  اخبار شهری  مربوط  به  مردم  اعتبار وارزشی  قائل نیستند و  به  ارزش های  خبری  مسلم  اخبار شهری  کم اعتنا هستند  .

اینک  روزنامه نگاری شهروندی  به  اشکال مختلف درتمامی  شهرهای  ایران  پا می گیرد  . ناگاه  روزنامه نگاری شهروندی  خبر شیوع  بیماری  تب کریمه  کنگو  را که یک  بیماری  خطرناک  ومرگزا  است  را  انتشار می دهد  و عکس  قربانیانی  را  اسیر این  بیماری  شده اند  را منتشر می کند  و به سایر  مخاطبان  این  نوع  روزنامه نگاری  اطلاع  می دهد  که بهوش  باشند  ...

روزنامه نگاری شهروندی  اصول  روزنامه نگاری  را نمی شناسد  نه سبک  هرم  وارونه  را  در  خبرنویسی  می داند  نه با  سبک  تاریخی   تحلیلی  و توصیفی  و... اشنا است   نه  خبر نرم  را می شناسد  نه خبر  سخت  را  ...نه  می داند  گفت وگو  چیست   و  نه  می داند  تفسیر  چه  جایگاهی  دارد  و تحلیل  جایگاه  ان  کجاست  .  روزنامه نگاری شهروندی نمی داند که گزارش  یعنی  چه  و  گزارش  تحقیقی  چه  معنا  و مفهومی دارد  و  ...

اما روزنامه نگاری شهروندی به شکل  غریزی  ارزشهای  خبری  را می شناسد  با اینکه  نمی  داند  ارزش  های خبری  برطبق  اصول علمی  هفت  ارزش  خبری  هستند   که  از سوی  دکتر وارد  مشخص  شدند و بعدها  گالتونگ  و مری  روگ  هفت  ارزش خبری  دیگر  به  ان  اضافه  کرده و  تعداد  ارزشهای خبری  به دوازده ارزش   رساندند به طور غریزی می داند که سه  ارزش  خبری دربرگیری   فراوانی  و تازگی  به  یک  خبر  اعتبار می  دهد  این  یعنی  هوش  وفراست  روزنامه نگاری شهروندی  این  یعنی  حضور  قاطعانه   روزنامه  نگار شهروند  در بطن  حادثه  ...

روزنامه نگار شهروند  همانگونه  که اشاره شد  ممکن  است  که با  هیچ  مرکز رسانه ای  در ارتباط  نباشد  اما   چندین  ابزار  دیگر  برای   انتشار خبرش  دارد  ساده ترین  ان  موبایل  وپیامک  است   و بعد  از ان  وبلاگ  و  سایت های  شخصی  و سپس شبکه های  اجتماعی  ...

بنابراین  روزنامه نگاران  رسمی  باید بهوش  باشد  . روزنامه نگار رسمی باید  از خبر کهنه  تحریف شده    مجیز گونه  تعارف وار  و  ...دست  بردارد   و  به  دنبال   شهروند روزنامه نگار  یا روزنامه نگار شهروند  باشد  .  انکه  خبرهای  اصلی  گزارشهای  تکان دهند ه  و  زئالیسم  واقع گرایانه  اجتماعی  دست  اوست  ...

انتشار سریع  خبر  شیوع  تب  کریمه کنگو  در  شبکه های  اجتماعی ووبلاگ ها  که  با  تحلیل  دقیق  پزشکی  ان  همراه  بود  نشان می دهد  که  روزنامه نگار شهروند  اگاه  مسوول  پرتلاش  و  هر لحظه  در بطن  خبر است  .

این  همان دیدگاهی  است  که به  قول مانوئل کاستلز  همه چیز  را بر بال رسانه می بیند  . به  تعبیر  این   دانشمند  سیاستی  که  بر بال رسانه  است  به  دلیل  انفجار  اطلاعات  وگام  نهادن  در  عصر  جامعه  شبکه ای  اتفاق  افتاده  است  .

در  این  جامعه شبکه ای  بستن  کانالهای  رسمی  اگاه رسانی  به معنای  فعالیت شدیدتر  روزنامه نگاری شهروندی  است  زیرا روزنامه نگاری شهروندی  زمانی  که  خود به  منابع اصلی  خبر  دست  پیدا نکند  منابع  غیر رسمی برای  اطلاع  گرفتن خویش  و اطلاع دادن خود  انتخاب  می  کند  و ...

اری  روزنامه نگاری شهروندی  در جامعه امروز  ما  عین  واقعیت  است   ان را جدی بگیریم  ...

"به  نظر شما من مردی  عالم  وفرهیخته  هستم  ؟

زیگانگ  جواب  داد : البته  مگر نیستید  ؟"

کنفوسیوس  گفت  : بهیچ  وجه  من فقط به  رشته ای  دست  یافته ام  که بقیه  رشته ها را  به  هم پیوند می دهد  ."

روز  جهانی ارتباطات  که  در بیست  وهفتم  اردیبهشت ماه  همه ساله برگزار می شود  به پایان   رسید  و باردیگر این  سوال  را به وجود  اورد  که چرا  روزجهانی  ارتباطات  ؟ جواب  اینست  که  این  روز تاریخی  زمینه ای  را به وجود  اورد که با بهره گیری  از ابزارهای نوین  ارتباطی  در  قرن نوزدهم  وسپس  در قرن  بیستم  زمینه  تحول هرچه  بیشتر  ارتباطات  در جهان  فراهم شده  و جهان حتی  از مرحله   دهکده  جهانی  مارشال مک  لوهان  گذر  کرده  وبه  مرحله  کلبه  جهانی برسد  .

هم  اکنون  در عصر انفجار  اطلاعات  کم توجهی  یا بی توجهی  به  انچه که سایه  بسیار  غول اسای  رسانه  ها  بر  دنیای  پیرامون  حاکم  کرده است   به  معنای  زندگی  کردن  در کندویی  است  که در ازدحام  بسیار  ادمیان  و  رسانه  های  اطراف  رهاشده است  .

زندگی  کندو وار  در این  دنیا  به  معنای  خزیدن  در پیله خویش  است  پیله ای که  پروانه   ابریشم  ان  را  تاب  نمی اورد  و  حتی ابریشم  اطراف  خود  را  با  ارواره های  کوچکش  می جود   تا راهی  برای گریز  پیدا کند  . 

روز جهانی  ارتباطات  را  برگزار می کنیم  که پروانه های رها شده  در  دنیای  اطلاعات  امروز باشیم  و  با  درک  انچه  که  سایه  غول  اسای  ارتباطات  جهانی  بر سرمان  گسترده  است  در دهکده  جهانی  ارتباطی  مثل دیگران  سخنگو  وبلند گویی  باشیم  که  در سراسر این  دهکده  صدایمان  را  بشنوند  ...

مانوئل کاستلز  استاد برجسته  ارتباطات  جامعه  امروز  را  جامعه ای شبکه ای  می داند  که  محصول همگرایی  سه  فرایند  تاریخی  مستقل است  این  سه  فرایند   در درجه  اول  انقلاب  اطلاعات  است  که  ظهور  جامعه شبکه ای را  امکان  پذیر ساخته  است  و  فرایندهای  دیگر  عبارتند  از   تجدید  ساختار سرمایه  داری  واقتصاد  متکی  به  برنامه ریزی  متمرکز  ازدهه  1980 با هدف  غلبه  بر  تعارض های  درونی  این  دو نظام  و نهضت  های  فرهنگی  دهه ی1960  ودنباله های  ان  در دهه  1970...

 به  اعتقاد  کاستلز  ویژگیهای  اصلی  جامعه شبکه ای اول  اقتصاد  اطلاعاتی  و بعد  اقتصاد  جهانی  و سپس  فعالیت  های  اقتصادی  شبکه  ای  است  . در این  ارتباط  تحول  درنحوه  انجام  کار  ودر ساختار اشتغال  ظهور  قطب  های  متقابل  فرایند  جهانی شدن  وشبکه ای شدن  فعالیت   های  اقتصادی از دیگر موارد  است  .  فرهنگ   واقعیت    مجازی  و سیاست  بر بال رسانه  و ... از دیگر  پایه  های  جامعه  شبکه  ای  است  که مانوئل کاستلز به ان  اشاره  کرده  است  .

اینک  ما باید  از خود  بپرسیم که  دراین  جامعه شبکه ای  جهانی  کشور ما  در  کجا قرار  دارد  و چه باید  بکند  ؟

روزنامه نگاری سایبر  همه  احاد انسانی  را  در دورترین  نقاط  جهان  درگیر  روزنامه نگاری  می کند  .  اگر به  عنوان مثال  در قرون  هجدهم   ونوزدهم  روزنامه  نگاران یا  ادیبان بودند یا  چاپگران  ودر قرن  بیستم  روزنامه نگارانی  که  با تکنولوژی  چاپ سروکار داشتند  در این  دوران  همه  مردم  دنیا  با  وصل شدن به شبکه  اینترنت   روزنامه نگارانی خلاق به شمار می روند

تمامی  مردم   دنیا  در روزنامه نگاری سایبر  پشت  کامپیوتر شخصی شان می نویسند  نظر  می دهند مورد تایید  قرار می دهند  عکس  وتصویر می فرستند  وفیلم و ویدئو  ارسال می کنند  همه  مباحث  جهانی  را مورد کندو کاو  قرار می دهند  و ...

دراین  دنیای حیرت  انگیز  همه  روزنامه نگارند   روزنامه نگار دیجیتالی  و دیگر  من  وامثال  من  نمی توانیم  ادعا  کنیم  که  علم  روزنامه نگاری  را اموخته ایم  اینک  همه دنیا  می نویسد  عکس  می گیرد  فیلم  می گیرد  ویدئو  می سازد  کنفرانس  می  دهد  و چه  دنیای  مجازی  پر شور  وتحرکی  ...

دکتر یونس شکرخواه  در کتابش  ازدیدگاه مایک  گادوین  نویسنده  انگلیسی  می نویسد  : در انگلیس  قرن  هجدهم  برای روزنامه نگاری ا موزش  نمی دیدند  کافی بود  چاپکار باشید  تاناشر هم بشوید  . اما حالا افراد  قدرت  دسترسی  وهمچنین  توان  افرینش   روزنامه نگاری شخصی  را دارند  . حروف متحرک  چاپ  جهان  را به خوانندگان جهان  تبدیل کرد و تکنولوژی  کامپیوتر  همه جهان  را  به  روزنامه نگاران  مشارکت گر فعال  بدل کرده است  .

در این شرایط  است  که  خبرنگار   و روزنامه نگار شهروند  به وجود می اید  وشکل می گیرد  . هر کسی به  دلخواه  خویش  در وبلاگ  شخصی اش  مطلبی  را می نویسد  یا  ان  را از طریق شبکه  های  اجتماعی به  اشتراک  می گذارد  .  دهها  نفر  نظر می دهند این  یعنی  روزنامه نگاری  خلاق  شهروندی  که  جوهره ای  از روزنامه نگاری سایبر را با خود دارد .

بیل گیتس  یکی  از ثروتمندترین  مردان  جهان که  همیشه  در رده یکم  بوده  و اینک  اندکی  یعنی  تا رده  سوم ! از لحاظ ثروت  سقوط  کرده  است .   او  گفته  است : دهه  اغازین  قرن بیست  ویکم یک  دهه  بسیار هیجان انگیز  بود  .  کامپیوترهای شخصی  هنوز  به  عنوان  ذخیره کننده    ویرایش  کننده   وانتشار دهنده مطالب نقش  مرکزی  را برعهده دارند  ...

تحقیقات دکتر شکرخواه نشان  داد که  255هزارسند  در مورد  مفهوم  روزنامه نگاری سایبر  وجود دارد  این  یعنی  یک حیرت  در عصر روزنامه نگاری دیجیتالی  ونوین  امروز ...

اما  نکته  جالب  اینست  که  برای نخستین  بار این  روزنامه نگاری سنتی  بود   که  به  روزنامه نگاری  الکترونیکی  پیوست  .

نخستین  روزنامه ای  که  به  نسخه  الکترونیکی  تبدیل شد  روزنامه  شیکاگو تریبیون  بود  که  این  موضوع بر اساس  تحقیقات  دکتر شکر خواه  اشکار می شود  . درماه  مه سال  1992 روزنامه شیگاگو تریبیون  امریکا نخستین  نسخه  روزنامه  الکترونیک  را به  نام شیکاگو انلاین  بر  روی  وب  فرستاد ...

ادامه  دارد

روزنامه نگاری سایبر  در دنیای  امروز  یکی  از مدرن  ترین  وجدیدترین  انواع  روزنامه نگاری  الکترونیکی  است  که  این  نوع  روزنامه نگاری  به  تدریج  تمامی  زیربناهای   دیگر روزنامه نگاری  ها  را  تصاحب  می کند  و به شکل  بارز  روزنامه نگاری  امروز  جهان  تبدیل می شود  .

روزنامه  نگاری  سایبر از دیدگاه علمی  در کشور ما   مورد بحث  و تجزیه  وتحلیل  مختلف  قرار  گرفته  است  اما  مهم  ترین  کتابی  که  در این  زمینه  وجود  دارد  کتاب  روزنامه نگاری سایبر اثر  دکتر یونس شکر خواه  است  .

شکرخواه  در مقدمه  کتابش  که  رساله  دکترایش  است  می نویسد  : اینترنت  یا شبکه  شبکه ها  اخرین  برگ  ارتباطات  در استانه  قرن  بیست  ویکم  است  .  این  سیستم  که  بزرگترین سیستم  ارتباطی  است  که   انسان به  ان دست  یافته  در بستر جنگ  سرد  متولد شد  .

در باره جنگ سرد  باید  توضیح  داد که  قبل  از فروپاشی شوروی  همراه  با  پروستریکا  وگلاسنوست  در زمان  گورباچف   دو بلوک شرق  و غرب  اتحاد جماهیر شوروی  و  نظام  سرمایه  داری  جهانی  به سرکردگی  امریکا  به شکل  روانی  و تبلیغاتی  و به گونه ای   فزاینده  در حال  جنگ سرد  با یکدیگر بودند  .

انگونه  که شکر خواه نوشته  است  زمانی  که  اسپوتنیک   نخستین  ماهواره  اتحاد جماهیر شوروی سابق  درسال 1957 به  فضا  پرتاب شد  رقابت  سختی  بین  دو ابرقدرت  وقت  جریان  داشت  و وزارت  دفاع  ایالات  متحده  امریکا  در واکنش به این  اقدام   اژانس  پروژه های  پیشرفته  پژوهشی  خود را  به  نام ارپانت  در سال  1969تاسیس  کرد  که  می توان  ارپانت  را  محصول  جنگ  سرد  و  پدر اینترنت  دانست  ...

اما ارپانت  نماند که  به عنوان  عاملی  برای  حفط  اطلاعات  محرمانه  نظامی  امریکا  در برابر حمله  احتمالی هسته  ای شوروی  مقاومت  کند  زیرا  بزرگترین  رویدادهای  قرن  بیستم  اتفاق  افتاد . اتحاد جماهیر شوروی سقوط  کرد  دیوار برلین  برداشته شد  و  بحث  ارتباطات  جهانی  معنای  دیگری  یافت  ...

به  راستی  که  جهان  به  گونه ای  زیر بنایی  تغییر می کرد  و با گسترش ارتباطات  و  به  کارگیری ا بزارهای  جدید  ونوین  ارتباطی  همه  مردم  جهان  در  دایره  بسته ای  گرد  هم  می امدند  که  نه تنها  دهکده  جهانی مارشال  مک  لوهان  بسیار عینی  تر  وگسترده  تر در برابر چشم های  جهانیان  ظاهر می شد  بلکه  در این  دهکده  که بعدها  به  کلبه  جهانی تبدیل  شد  همه با روی اوری به  فضای  مجازی  والکترونیکی  از دنیایی  سخن  می گفتند  که برگ  برنده  ارتباطات  یعنی  اینترنت  در ان  معنا  ومفهوم  عمیق  وگسترده  می یافت  .

دکتر شکرخواه می نویسد  در ماه  مارس  1989 تیم  برنرزلی  محیطی  موسوم  به وب  را  در   اینترنت  ایجاد  کرد که همه مردم  دنیا  با  یک  کامپیوتر   مودم  و یک  خط  تلفن  و  از  طریق  حتی  یک  زبان  مشترک  مثل  پروتکل  انتقال  یا پروتکل  اینترنت   وارد سپهر  جهانی  اطلاعات  شدند  و  ...

این  دنیای  شگفت  انگیز  انگونه  به سرعت  سرسام  اور  پیشرفت  کرد  که  داشتن  وب سایت  ها  برای  مردم  اقصی  نقاط  جهان  به  پدیده ای  متداول  بدل  شد  و ...

ادامه دارد

سالها  گذشته  اند  خاطره های تیره و تار به  یغمای   زمان  رفته  است  ...

سالها گذشته ا ند  نه  تحریریه  ای  است  نه  روزنامه  ای  نه  گام های محکم خبرنگاران  و گزارشگران جوانی  که  سر از پا نمی شناختند  ..

امروز نوزدهم بهمن  است  و  من  از  بین  هزاران  نفری  که  در خیابانها هستند  دوان  دوان  به سمت  روزنامه  می  روم  نه   تاکسی  است  نه  اتوبوس  ...همه  در حال دویدن  هستند  . جوانهایی  که  دستار به سر بسته اند  روی  موتورسیکلت  ها  نشسته  اند  و  عجیب  است  برخی  از انها اسلحه  دارند  .  همه در خیابان  دوان  هستند  ...

- کجا می رویید 

- به  ستاد  و  پادگان  نیروی  هوایی 

-چه  خبر شده 

نمی دانیم  .  هر طور که  هست  خود  را به روزنامه  می رسانم   امروز  چه  روزی  است  19  بهمن  1357  ...

امروز  هجدهم  بهمن  1357 است 

دم  در روزنامه  جای سوزن  انداختن  نیست  . عده ای  مانند  همیشه  دم  در  ایستاده اند  عاشقان  روزنامه  ... 

تا حالا  عاشقان  روزنامه  را  اینقدر از نزدیک  ندیده  بودم  . نمی  گذارند  وارد ساختمان  روزنامه   شوم  ...

- بروید  کنار من  خبرنگارم 

با  محبتی  وافر به  من  می نگرند  و  برایم  راه  باز می  کنند  . راستی چه  روزی است  ...در روی  پل  هوابی  بین  دو ساختمان همه  با  قدم های  محکم  می گذرند  حتی  کارگر  پیر تحریریه  اقای شوقی  به  سرعت  از کنارم  می  گذرد  در انتهای  این  پل  چهره  حسین  پرتوی  را می بینم  که    عکس  بزرگی  را در دست  دارد  

مثل همیشه  لبخند می زند  و او  هم  دوان  دوان به  سمت  تحریریه  و  به  طرف  سردبیر  و شورای سردبیری  ...

عکس  را نمی بینم  ...

عکس  انگار از خاطرات  سیال  من  می گذرد  و بر قلب  روزنامه  در صفحه  اول  ان  می نشیند  ...

امروز 19 بهمن 1390  است   نه  روزنامه  ای  است  نه  تحریریه  ای  نه  مردمی مشتاق  وعاشق  روزنامه  ...

حسین  پرتوی  در خانه  است  گیج  و گنگ  با نگاهی  مات  . عکس  او  وعکسهای  بسیار  دیگر او  از مرزهای  تاریخ  گذشته اند  . 

پشت  این  دیوار بلند  برف  بی  امان می بارد  . من  هستم  و اندوه  تنهایی  و  اشکی  که  برای  پرتوی  ریخته  می شود  ...

ایا  ما  دوباره  بادبادک هایمان  را  خواهیم  یافت  ...

این یادداشت  ها  در باره  روزنامه نگاری  بود  که  کار در تحریریه  و قلم  زدن  برایش  اوج بود  و زندگی  را هر روز  با قلم  اغاز  می کرد  و  هر روز  با قلم  به  پایان   می  برد  .

اینک  سکوت  کرده  است  سکوتی  حزن  انگیز  که با  فراموشی  ونسیان  درهم  امیخته  است  .

این یادداشت ها به  پایان  رسیده  همانگونه  که  عمر  ما به  پایان می رسد  و  روزی دیگر شروع   تازه ای  برای  نسل دیگر  خبرنگاران  و روزنامه نگاران  است  اما  این  نسل  از ان  نسل  گذشته  ان  جدا مانده اند  ...

این نسل  اسطوره ای  ندارد  و قهرمانی  را نیز...حرفهایی  را شنیده  است  حرفهایی  که  دیگرانی  می خواهند  ان را بشنود  و دیگرانی که  در این  حرفها  هدف ومنافع  خویش  را  دنبال می کنند .

نسل  امروز  خبرنگار  به  دلیل اینکه  اسطوره  وقهرمان  در کار نوشتن  ندارد  در روزنامه نگاری  به  دنبال  هویتی  که  نسل قبل  به  دنبال  ان بود  نیست  ...

بنویسیم  برای  اینکه  حضور داشته  باشیم  . بنویسیم  برای  مردم  و با زبان  مردم  ...هرگز  از راه مردم  جدا نشویم  ...

امروز نسل  کنونی  خبرنگارها  از این که  قهرمانی  در نوشتن  حضور  داشته  باشد  سودی  نمی  برد  .

روزنامه  ها از تاثیر گذاریشان  برجامعه باز مانده اند  و دیگر قلمی  نیست  که شور بیافریند  حرکت  ایجاد  کند و موج  سازی  کند  انگونه  که نسل  قندی ها  این  کار را می  کردند  .

نسل  امروز  بی  اسطوره  است   وخود  نمی تواند  اسطوره  شود  یا  اسطوره سازی  کند  ...

نسل  امروز  روزنامه نگار یا  خبرنگار  به  دنبال حقوق  ودستمزد   اخر ماه  است  و  نه  دنبال  جامعه  ا رمانی  ...

کدام  جامعه ارمانی  ؟ برای خبرنگار   امروزی  معنا ندارد  . زمانی  که  هزاران سایت  و پایگاه  خبری  است  و  هنگامی که  دهها کانال  برای کسب  خبر وجود  دارد  دیگر  کدام  تلاش  برای  نوشتن  لید  جذاب یا  تیتر  جذاب  ...

بر فرض  هم  که تیتر  جذاب  را نوشتی  چه  کسی  می خواند  ؟!

راستی  قندی  حق  دارد  سکوت  کند   .  او حق  دارد  دچار فراموشی  شود  زیرا دیگر اورا  ونسل  اورا  برنمی  تابند!

نزدیک به  دودهه  قبل  دوستی  که  به  ابدیت  پرواز  کرده  و روحش  شاد  با د  گفت  : دراین   عصر دیگر فیلسوفی  ظهور  نمی کند  و همچنین  روزنامه نگار قدر  و  با  ارزشی  ...

من  که  جوان بودم  از این  حرف  خوشم  نیامد  اما  سالها  پس  از ان  دانستم  که  در  این راه  سترگ  و دشوار  به اسانی  همه چیز فرو می ریز د  .

این  انسان  یعنی  این  انسان قرن  بیست  ویکمی  نه  به  دنبال ارمان  است  نه  به  دنبال  اخلاق   ونه به  دنبال  سخنان  حکیمانه  و  نه  هیچ چیز دیگر...

هر بامداد  در متروها و قطارهای زیرزمینی  تودر تو  و اتوبوسهای  شهری  و...هزاران  نفر به  راهی  می روند  وشباهنگام  ودر غروب  همان ها باز میگردند  ...

در این  راه  های  طولانی  اما  سریع  نه  قهرمانی  خلق  می شود  و نه  اسطوره  ای  ...روزنامه ها  از  عادی  ترین  مسائل می نویسند  . رسانه های   تصویری  ماهواره ها  و  دنیای  الکترونیکی  مجازی  ... انگار  مغزها  رامی جوند  ...

خبرنگاران  مسخ شده  در تحریریه  های  روزنامه ها  امواج  خبر را  که  بر سر انان باریدن  می گیرد  می بلعند  و ان  را  - بسیار غم انگیز  و  مشمئز کننده است  -  بالا می اورند  !!

دیگر امثال  قندی به  چه  درد  می خورند  که  بگویند  تیتر را باید  اینگونه  بنویسی  یا  لید  را  اینگونه  قلمی  کنی  سبک  هرم  وارونه  اینگونه  باید  به  نگارش  دراوری  ...یادت  باشد  سترگ  ترین  کار روزنامه نگاری  گزارش  نویسی  است  و...

راستی  دیگر  نسل قندی  ها به  چه کار می ایند  ؟

از  گذرگاه  برفی یک  خیابان  می گذرم  پایم  لیز می خورد  نزدیک  است  زمین  بخورم  دو  دختر جوان  با  روی  خندان  به  من  می نگرند انگار  منتظر  بودند  که  من  لیز بخورم   تا بخندند  ...

کمی  جلوتر مرد  میانسالی  ناگهان روی  برف های  اب شده  لیز  می خورد  دو  دختر جوان  با  همان روی  خندانشان  واقعا  می خندند  و  ...

کلاغ سیاهی  کنار انبوه  زباله ای  نشسته  است  و زباله  ها را می بلعد  و  قار قار می  کند  ...

اینبار  تو  خنده ات  می گیرد  پوزخندی  براین  زندگی  ...

می توانم  در حسرت  روزهایی  باشم  که  دیگر  تکرار نمی شوند . روزهای  روزنامه  روزهای  دانشکده  علوم  ارتباطات  اجتماعی  که  ساختمان  امروز ان بسیار کهنه  وفرسوده است  . همانگونه  که  دانشجویان  سالهای  دور  ان دیگر  قدیمی شده  اند  اما قطعا نباید  فرسوده  باشند  .

حسرت  روزهایی  که  دیگر  تکرار نمی شوند  .  نوستالژی  اندوهبار  نوشتن  در باره  در ودیوارهای  کهنه  ادم  های  فراموش  شده  کلاسی  که  از یاد  رفته  است  .  ادم هایی  که  پیر شده  اند  انانی  که مرده  اند  ...

از  اندوه  لحظه  های  از دست  رفته   سرشار هستم   . از اندوه  انانی  که  فراموش  شده  اند  انانی  که  مرده اند  و  انکه  فراموش  کرده  است  ...

زندگی  دیگر  تکرار  نمی شود  . زندگی  برای  من  ودیگران فقط  یکبار  هست   . عمری  که  از دست  رفته  است  و  ...

می توانم  به  صحنه  نمایش  زندگی  خود  و  دیگران  نگاه  کنم  صحنه  ای  که  پر از  کار  و تلاش  پر  از پایمردی  و پر  از حادثه   است  ...

در این رویداد  کسانی  امده  اند  و کسانی  رفته  اند  و  انچه  که  برجای  مانده  رد پای قلم  است  . قلمی  که  دیگر نمی نویسد  و قلمی  که  فراموش  کرده  چقدر  دردناک  است  ...

حسرت  روزهایی  را  دارم  که  گذشته  اند  و  نوستالژی  این  ساعت  کهنه  مرا می ازارد   . ساعتی  که  روی چهار  متوقف  مانده  است  . شاید  این  ساعت  مرگ  منست  و  ساعتی  است  که  باید  بروم  ...

هنوز حسرت  این  را  دارم  که  بسیاری  از  حرفها  را  ننوشته  ام  بسیاری  از قصه  ها  و  بسیاری  از واقعیت  های  تلخ  وشیرین  زندگی  مردمان  را  ...

هنوز  حسرت  این  را دارم  که  دانشکده ای  باشد   وکلاسی   استادی  و  دانشجویی  و  همکلاسی  که  همه  چیز  از دست  رفته  است  ...

هر  گاه  قلم  می  چرخد  زندگی   انگار  از سر گرفته  می شود  و صدای  ابشار ملایم  کوهساران  می  اید  ...

زمان  گذشت   و  ساعت  چهار بار نواخت  ... در کوچه   باد  می اید  ...

از کوچه  های  تو در تو  منطقه  ای  در شمال شهر  تهران می گذرم   . کوچه  هایی  که  یک  روز  کوچه  باغ بودند  .

  گربه  ای  با  توله اش  با  چشم  های  معصوم  سبز به  من  می  نگرد  . پرنده ای  بر اسفالت  سرد  دانه ای را که  نریخته  می چیند  . از  کوچه  می  گذرم  و از مسیر  یک  رودخانه  که  اب  را  به  سرشاری   ابشاری  پرجو ش  وخروش  می دواند  . صدای  اب  چه  زیباست  ...اندکی  پایین  تر فلش  راهنمای  شهرداری  منطقه  بازهم  مرا به  گذشته  های دور می برد  ...

سه  راه ضرابخانه  خیابان  کتابی سابق  و دانشکده ... هیاهوی  دانشجویانی  که  کتاب  به  دست  می گذرند  ...

صدای  استادی  که پرطنین  و شمرده  از اصول  گزارش نویسی  سخن  می گوید  ...

حسین  قندی  با  چهره  جوان  انتهای  کلاس  نشسته  است  و لبخند می زند  ...

زمان  می گذرد   دیگر حسین  قندی  پیرشده  خودش  استاد  است  نمی توانم  او را در قالب  یک  استاد  تصور  کنم  ...

زمان  گذشت و ساعت  چهار بار  نواخت  ...در کوچه  باد  می  اید  ...

حالا  فراموش  می  کند  و زندگی  جریان  دارد  ...

ساختمان فرسوده  دانشکده  و  هیاهوی  جوانانی  که  کتاب  به  دست  وارد می شوند   ... باردیگر  زندگی   جریان  می  یابد   . هنوز صدای  جریان  اب  در گوشهایم  است  . در تاریکی  روشن  هوا  از کوچه ها  و خیابانها  می گذرم  از سه  راه ضرابخانه  دور  می شوم   ...

زمان  گذشت و  ساعت  چهار بار  نواخت  ... شاید  در وقتی  دیگر  ...

زمانی که  از کاشانه  به  درامدم  و این  نشریه  تعطیل شد  هنوز کیهان  هوایی  وجود داشت و گاه  بیگاه  قندی را  در راهروهای  کیهان  می دیدم  . همیشه  همان نگاه حق به  جانب را داشت  و ان  لبخند  وخنده  معروف  ...

می دانستم  که  دیگر کیهان  هوایی  برایش  جاذبه ای ندارد  و اینکه   او  برایش  از تمامی جان  مایه  گذاشته و دیگرانی  امده اند  واین  نشریه  رابه  ثمن  بخس  گرفته اند  و  حتی سودای  تعطیل  شدن  او را دارند  !برای  قندی  که سهل  است  برای من  که  در روزنامه یومیه  بودم  گران  تمام  می شد  ...

و یکروز قندی  از کیهان  هوایی رفت  و من فکر کردم  که این نشریه  دیگر تمام شده است  ! و اینگونه  هم بود  ...

دیگر قندی  را ندیدم  اما  همیشه  می شنیدم  که  او  مدیر اجرایی  و معاون سردبیر  و  در حقیقت  سردبیر  یک یک   روزنامه  هایی  است  که  اجازه انتشار می گیرند و  یا درحال  انتشار  هستند  .می دانستم  که  او  در دانشگاه  علامه  طباطبایی  - دانشکده  علوم  ارتباطات  سابق  - است و مشغول درس  دادن  وتربیت  روزنامه نگار  ...

او  روزنامه های مهجوری  را  که  خواننده  نداشت  با  تیترها  و  خبرهای  جذابش  جلب  می کرد  روزنامه  هایی  که  دیگر منتشر نمی شوند  و  روزنامه  اخبار  جزو  بارزترین  انها  بود  و در حقیقت   دو تیتری  در این  روزنامه  زمینه ای  برای  عرصه  یافت  ...

من  نمی  دانم  اینکه  تیتر  "علی  حاتمی  کلید مرگ را زد " که  به  عنوان  بهترین  تیتر در یکی  از جشنواره های  مطبوعات  انتخاب شد  چندمین  تیتر  حسین  قندی  بود  اما  این  را  می دانم  که  بارزترین  کار قندی  بهمراه  مسعود شهامی  پور   همکلاسی  دیگر  سابق  من  در روزنامه  جامعه بود  . 

روزنامه جامعه  که  همزمان  در دوره ا صلاحات  به  انتشار درامد  بهترین  روزنامه  دهه  70 بود  که  بار دیگر کسانی  را که  از روزنامه  و روزنامه  نگار بریده  بودند با  روزنامه  اشتی  داد  ...

جامعه  توانست  بخش  وسیعی  از  مردمی  را  که  دیگر برایش  روزنامه  جذابتیی  نداشت  به  کنار دکه  های  مملو  از  روزنامه خوانان بکشاند  .

جامعه  عرصه  خلاقیت  بود  برای  ادم  هایی  که  حرفی  برای گفتن  داشتند و  می توانستند  بنویسند  .  ا ینجا  دیگر  جایی   نبود  که روزنامه  دکه  ای برای  مطرح شدن  ادم  هایی باشد  که  روزنامه و روزنامه نگار  نه تنها  برایشان  مطرح نیست بلکه از این  طریق  می خواهند  پرش کنند  پرش  به  سوی  قدرت  و ...

اما  جامعه  روزنامه ای  که  هم  می توانست  مقاله  ای  از چپ ترین  ادم ها   تا راست  ترین  انها را بگذارد  و کار ژورنالیستی  یعنی  این  ...

 ادامه  دارد